Randevu'dan...
“sen her şeydin benim için, sevgilim, ruhumun hasretini çektiği, denizde yeşil bir adacıktın, sevgilim, bir pınardın, bir türbeydin, büyülü meyve ve çiçeklerle bezenmiş, ve tüm çiçekler benimdi. devam edemeyecek denli aydınlık düş; salt söylenmek için yükselmiş olan yıldızlı umut! bir ses haykırıyor gelecekten “ileri!” ama geçmişim (kasvetli uçurumum!) üzerinde süzülüyor ruhum, dilsiz, hareketsiz, şaşkın! çünkü ne yazık ki tükendi benim için yaşamın ışığı. “asla-asla-asla” (diyordu vakur deniz sahilin kumlarına) çiçeklenmez yıldırım düşmüş dal, havaya ağmaz kanadı kırık kartal. şimdi günlerim esrime içinde geçiyor ve geceleri gördüğüm düşleri kara gözlerinin ışıltısı göz alıcı akarsuların kıyıcığında semavi bir dans tutturan adımlarının parıltısı dolduruyor. yazıklar olsun! seni benden ve gümüş söğütlerin ağladığı, puslu iklimimizden alıp kabaran dalgalar üzerinde aşk’tan asil yaşa ve suça ve kutsallıktan uzak bir yastığa götürdükleri o lanetlenmiş zamana!" Edgar Allan Poe, Randev...